Po zwiedzeniu jasnogórskich muzeów, poszliśmy na wały klasztoru, naprzeciwko której znajdują się stacje drogi krzyżowej, umiejscowione w dawnej fosie. Jest ich 14, wykonane są z brązu, powstały ze składek wiernych w latach 1903-1912. W miejscu tym wspólnie odprawiliśmy drogę krzyżową, każdy z nas mógł prowadzić rozważania, patrząc się z murów klasztoru na stacyjne figury. Pogoda nam dopisała, mimo, że rano padał deszcz, to po południu świeciło słońce i było ciepło.

Po powrocie do Domu Pielgrzyma, a konkretnie do jego baru, gdzie spożyliśmy obiad, umówiliśmy się na różaniec, który postanowiliśmy zmówić w pokoju księdza Ignacego.

Ostatnim wydarzeniem tego dnia, miał być apel jasnogórski, na który udaliśmy się razem, umawiając się przy recepcji Domu Pielgrzyma. Tam spotkaliśmy naszą znajomą, z którą zwiedzaliśmy klasztor, Julię. Julia jak już pisałem, pochodząca z mieszanego małżeństwa, mieszkająca we Włoszech, była zachwycona, jak to powiedziała, naszą „galanterią” w czasie zwiedzania, czyli ustępowaniem jej miejsca, przepuszczaniem przodem. Powiedziała nam, że u nich we Włoszech, takiego „savoir-vivre” w stosunku do kobiet, już niestety nie ma.              Spytała nas także, o słowo hetmanka, często używane przez naszego przewodnika, a określające pozycję Maryi, obok rzecz jasna Królowej, w naszym narodzie. Mimo bardzo dobrej znajomości języka polskiego, nie wiedziała, że historycznie słowo to oznaczało najwyższego dowódcę wojsk koronnych i litewskich, szlacheckiej Rzeczpospolitej (było ich czterech: hetman wielki i hetman polny, koronny i litewski).        Po dotarciu do kaplicy Świętego Obrazu, w której zgromadziło się wiele osób, wzięliśmy udział w apelu jasnogórskim.

Po raz pierwszy apel w dzisiejszej formie, odprawiony został w grudniu 1953 r, w intencji uwolnienia aresztowanego przez władze, prymasa Stefana Wyszyńskiego.  Zasięg powszechny uzyskał, gdy zaczęto go transmitować, od 1991 r. przez radio, a od 2003 r. przez telewizję.

Następnego dnia po mszy świętej i śniadaniu wracaliśmy do Świnoujścia, mijając po drodze Górny Śląsk. Postanowiliśmy odwiedzić znajdujące się w pobliżu, sanktuarium w Piekarach Śląskich oraz sanktuarium na Górze Świętej Anny.

Sanktuarium Matki Sprawiedliwości i Miłości Społecznej w Piekarach Śląskich, znane jest przede wszystkim z pielgrzymek stanowych, które zaczęto organizować w okresie międzywojennym. W maju przybywa tam pielgrzymka mężczyzn i młodzieńców, natomiast w sierpniu kobiet i dziewcząt. Gromadzą one ok. 100 tys. osób i liczby te mimo postępującej sekularyzacji się nie zmniejszają.

Na sanktuarium składa się powstały w XVII w. kościół (od 1962 r. bazylika mniejsza) pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny i świętego Bartłomieja wraz z cudownym obrazem Matki Bożej oraz Kalwaria Piekarska. Chwilę spędziliśmy w bazylice modląc, się przed cudownym obrazem Matki Bożej Piekarskiej.

Następnie ruszyliśmy na Górę Świętej Anny, która początkowo nazywała się Górą Chełmską lub św. Jerzego (408 m wysokości). Znajduje się tam sanktuarium Świętej Anny oraz klasztor franciszkanów. Święta Anna to mama Maryi i babcia Jezusa. W kościele z XV w., znajduje się figura świętej Anny Samotrzeciej (o wysokości 66cm), trzymającej na ramionach Jezusa oraz Maryję. Są tam też jej relikwie. Znawcy sztuki powstanie figury datują na połowę XV stulecia. Przedstawia ogromną wartość historyczną i artystyczną. Należy do najstarszych rzeźb drewnianych na Śląsku.

Dziś stoi tam przepiękny barokowy kościół, który w 1980 r. został podniesiony przez Stolicę Apostolską do godności bazyliki mniejszej. W świątyni każdy prywatnie się pomodlił gdyż spora grupa pielgrzymów uczestniczyła w Eucharystii, potem odwiedziliśmy bogato zaopatrzony sklep franciszkański i ruszyliśmy w drogę powrotną do Świnoujścia.

Na miejsce dotarliśmy, szczęśliwi i uduchowieni, ok. godz. 18, kończąc pierwszą z naszej parafii Pielgrzymkę Bractwa św. Józefa.

pielgrzym Waldemar

nasz adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.