W uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25 marca) Kościół w Polsce obchodzi Dzień Świętości Życia, który jest połączony z Duchową Adopcją Dziecka Poczętego.
Jej początki wiążą się z objawieniami Matki Bożej w Fatimie w 1917 r. Powstała jako odpowiedź na wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, które najbardziej ranią Jej Niepokalane Serce. Nieznany autor z Ruchu Błękitnej Armii Matki Bożej Fatimskiej działającej na zachodzie Europy i w Stanach Zjednoczonych ideę modlitwy w intencji życia dziecka zagrożonego aborcją wyraził w modlitwie „Panie Jezu Chryste…”. Ulotkę z tą modlitwą znalazł w kruchcie katolickiej katedry w Londynie dr Paweł Milcarek, wykładowca filozofii chrześcijańskiej na UKSW w Warszawie. Tekst modlitwy wraz z osobistym komentarzem, krótkimi zasadami ideowymi nowej inicjatywy oraz swoje zobowiązanie do jej podjęcia opublikował w 1987 r. w styczniowym numerze „U Ojców Paulinów “. A Paulini wraz z młodzieżą akademicką skupioną we wspólnocie Straży Pokoleń przy paulińskim kościele Świętego Ducha w Warszawie już 2 lutego 1987 roku zorganizowali pierwsze rekolekcje i przyrzeczenia Duchowej Adopcji.
Miejsce złożenia pierwszych przyrzeczeń nie było dziełem przypadku. To właśnie tutaj po najeździe szwedzkim, w podzięce za obronę Jasnej Góry, król Jan Kazimierz oddał ojcom paulinom gruzy zniszczonej świątyni i rozpoczął w ten sposób dzieło odnowy moralnej narodu. W tej świątyni o. Krzysztof Kotnis, począwszy od lat powojennych, organizował czuwania pokutne wynagradzające Niepokalanemu Sercu Maryi za grzechy dzieciobójstwa. W swoich kazaniach odważnie podejmował tematy związane z poszanowaniem życia – stając w jego obronie. Za tę działalność był wielokrotnie szykanowany przez władze komunistyczne. Cierpienie to zaowocowało ideą Straży Pokoleń, która kontynuowała jego dzieło.
W marcu 1987 r. za zgodą Kurii Metropolitalnej Warszawskiej wydano folder z modlitwą i opracowano podstawowe druki dotyczące Duchowej Adopcji. W tym czasie Krzewienie Duchowej Adopcji jako swoje szczególne powołanie odkryli o. Stanisław Jarosz OSPPE, Wiesława Kowalska i o. Krzysztof Kowalski OSPPE. Początki były trudne. Bardzo mała grupka ludzi angażowała się w Duchową Adopcję, ale przez wytrwałość i zaangażowanie idea zataczała coraz szersze kręgi. Niewątpliwie było to dzieło Boże – bez pieniędzy, reklamy, zupełnie oddolnie, z kościoła Ducha Świętego idea Duchowej Adopcji zaczęła promieniować na całą Polskę. W tym samym czasie przyrzeczenia Duchowej Adopcji składali liczni pątnicy Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej. W Wilnie natomiast, przed Obrazem Matki Bożej Ostrobramskiej uczyniło to samo 900 osób z Pieszej Pielgrzymki Suwałki – Wilno.
Od tego czasu tysiące młodych ludzi podejmujących modlitwę Duchowej Adopcji na pielgrzymim szlaku powierzało swoje życie Matce Bożej i podjęło także zobowiązanie do życia w czystości przedmałżeńskiej.
W dniach 25 i 26 marca 1994 r. na Jasnej Górze złożone zostały pierwsze przyrzeczenia Duchowej Adopcji przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Królowej Polski. Powołano do życia ogólnopolski Ruch Krzewienia Duchowej Adopcji pod patronatem Przeora Jasnej Góry. W roku 1995 powstał tam Centralny Ośrodek Duchowej Adopcji. Szczególnie intensywny rozwój dzieła nastąpił po roku 1994, w którym modlitwa otrzymała błogosławieństwo Ojca Świętego Jana Pawła II, zawarte w liście skierowanym na ręce przeora Jasnej Góry o. Szczepana Kośnika. W tym samym roku wydana została książka-instrukcja pt. „Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego” opracowana przez obrońców życia z Warszawy i Gdańska pod kierunkiem paulina o. Sebastiana Mateckiego. Od tej pory niesiona z ust do ust Duchowa Adopcja zaczęła wnikać w liczne środowiska i duszpasterstwa w całej Polsce. W 1994 r. Kuria Metropolitalna w Krakowie zamieściła informację o Duchowej Adopcji w Biuletynie Duszpasterskim. Dzieło DA rozprzestrzeniło się w diecezji krakowskiej, tarnowskiej i w wielu innych. Duchowa Adopcja stała się też stałym punktem pieszych pielgrzymek Duchowej Adopcji jako główny punkt informacji o tej modlitwie, formacji animatorów i krzewienia modlitwy za nienarodzone dzieci.
„Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Zagładą” – zabiciem w łonie matki, wyrażana jest osobistą modlitwą jednej osoby o ocalenie życia dziecka wybranego przez Boga, Dawcę Życia. Trwa przez 9 miesięcy, okres wzrostu dziecka w łonie matki. Zobowiązanie adopcyjne, poprzedza przyrzeczenie, które je utwierdza.
Istota Duchowej Adopcji wynika z osobistego: modlitewnego i uczynkowego wstawiennictwa do Jezusa Chrystusa osoby adoptującej duchowo, o pomoc w ratowaniu od zagłady jednego nieznanego, lecz wybranego przez Boga – Dawcę Życia, zagrożonego aborcją dziecka. Osoba podejmująca modlitwę odmawia jedną dowolnie wybraną tajemnicę różańca oraz modlitwę w intencji dziecka i jego rodziców. Do modlitwy można dołączyć dodatkowe postanowienia. Mogą to być np.: częstsza spowiedź i komunia święta, adoracja Najświętszego Sakramentu, czytanie Pisma św., post o chlebie i wodzie, post od telewizji, alkoholu, papierosów, konkretna pomoc rodzinom wielodzietnym, osobom chorym, niepełnosprawnym, matkom samotnie wychowującym dzieci itp. Należy podejmować postanowienia realne, mając na uwadze indywidualne możliwości ich wypełnienia.
materiały z Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin
nasz adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.